Nieuwe businessmodellen voor inkoop in de zorg

Wat heeft een consultant van een unit die zich bezig houdt met klantinteractie en innovatie te zoeken op een seminar Crossborder Selling in de zorg? Niets zegt u? U lijkt mijn manager wel. Maar ik denk juist dat het veel raakvlakken heeft. Dus let’s prove him (en u?) wrong.

Inkoop in de zorg heeft wellicht niet een heel hip imago, maar toch vinden daar interessante ontwikkelingen plaats. Het is weliswaar niet life changing, maar bedenk je wel, zoals één van de sprekers tijdens het seminar stelde, innovatie in de zorg is helaas ook nog het gebruik van barcodes. Als je het gebruik vergelijkt met de levensmiddelenindustrie staat de inzet in de zorg nog echt in de kinderschoenen. Te weinig mensen in ziekenhuizen houden zich bezig met innovatie, meende een andere spreker. Kort door de bocht: de zorg blinkt niet uit in vooruitstrevendheid. Des te verrassender is het dat juist de stoffige afdeling inkoop, een afdeling waar tot een aantal jaar geleden vaak medewerkers werden geplaatst die nergens anders in de organisatie meer terecht konden (weer kort door de bocht: de laatste stop voor je pensioen of ontslag), in transitie is.

Trendwatcher Tony Bosma vraagt ons om anders naar de wereld te gaan kijken: de ‘crisis’ aan te grijpen als kans. Maar we denken en hunkeren naar herstel, stelt hij. Terwijl ons oude doen en laten ons juist naar de huidige situatie heeft gebracht. We moeten dus ons systeem op een andere manier inrichten. Oude business modellen moeten overboord. De zorg gaat weliswaar altijd door, maar gezien de grootschalige bezuinigingen waarbij veelal de kaasschaafmethode wordt gehanteerd, is ook hier een verandering in denken nodig. En een aantal inkopers in de zorg doen dat. Zij maken de transitie.

Ziekenhuizen verenigen zich in inkoopsamenwerkingsverbanden. Denk bijvoorbeeld aan IAZ, Clinicpartner NL, Santeon, Zorgservice XL en Het Oogzorgnetwerk. De partijen bundelen hun krachten om sterker in de markt te staan. De basis van deze samenwerkingsverbanden is vertrouwen. Hebben de inkopers zelf, maar ook de raden van bestuur, voldoende vertrouwen in elkaar om transparant te zijn? Volgens Smeets’adviesgroep, organisator van het seminar, is de slagingskans van deze initiatieven vooral afhankelijk van de ‘bloedgroep’ van de partners. “Als je wilt samenwerken, zoek dan een organisatie van dezelfde bloedgroep. Een academisch ziekenhuis heeft vaak totaal andere belangen en een andere bedrijfsvoering dan een streekziekenhuis. Dat rijmt niet.” Maar niet alleen instellingen werken samen, ook met leveranciers worden ‘kennisrelaties’ opgebouwd. En dat is nodig om te overleven in een periode van economische instabiliteit.

Inkoopafdelingen in de zorg zijn hun imago dus flink aan het afstoffen. En als zelfs inkoop in de zorg al in de transitie zit, waarom blijft u dan achter?